Zwijgend zeul ik mijn loodzware boekentas de drie trappen op.
Super. In het Latijn betekent ’t boven. Zeg het dertig treden lang en je bent in lokaal 303 voor de les Latijn.
Super, nee zo voel ik me niet. Eerder katsberoerd, eenzaam, en ik ben veel te dik.
De meester heeft het over de werkwoorden, loqui is dus ‘praten’.
Loquor, zeg ik, en locutus sum als ik het heb gezegd.
Loquilt is niks, heb ik opgezocht, maar het is een woord dat me fascineert. Het heeft iets verleidelijks, maar toch ook plotseling eindigend. Vééél en niks. Punt.
Ik wil geen arts worden. Pa en ma zeuren er maar mooi over door. Ik word loquiltoloog, of de uitvinder van die wetenschap.
« Noodweer
Een magisch cadeau »
« Noodweer Een magisch cadeau »
Fictie, Mensen
Loquiltologie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Noodweer Een magisch cadeau »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Leuk gevonden Berdien! En al die arme kinderen die van hun ouders iets moeten worden wat ze niet willen.
Heerlijk eigenzinnig en origineel verhaal, Berdien.
Bijzondere overpeinzing Berdien. Althans, zo komt het op mij over.
@Berdien. Heel leuk en apart.