In de bus van Waddinxveen naar Utrecht zitten twee grinnikende mannetjes schuin tegenover mij.
Willem, aan het raam: ‘Had ik effe bonje met Mollie gisteravond. Zeg ik dat Lenie de beste heb, krijg ik daar op mijn lazerus van d’r, van heb ik jou daar!’
‘Willem, die vrouwen zijn gevoelig, da weet je toch wel?’ zegt de gangpadzitter. ‘Jij moet ook altijd alles zo uitlegge,’ ginnegapt de man met een door de-zon-geloogd-diepe-rokersgroeven-gezicht. Hij doet me denken aan een smiley!
‘Ach, we zijn al vijfenveertig jaar same, dan weet je toch wel hoe ik het bedoelt,’ antwoordt Willem.
‘Maar je weet dat Lenie een geheimrecept van gehaktballen heb, zal Mollie ook wel willen wete toch niewaar?’
‘Ja, dat zal ’t wezen!

En weer een nieuw woord van je geleerd om te onthouden, Marie: gangpadzitter ?. Je bent erg sterk in dialogen, je zet er een duidelijke sfeer mee neer.
Marie, Ik heb genoten van deze dialoog!
Heel leuk, Marie. Uit het leven gegrepen.