Ik kom thuis, doe mijn jas uit, start de computer op, doe het licht aan en de tv. Het raampje zet ik op een kier met een ingenieuze constructie: een breed elastiek dat ik voor de deur heb opgeraapt (postbode Willem laat altijd de brede elastieken vallen, of gooit ze gewoon op de grond, dat kan ook), bevestig ik aan de ijzertjes van het raampje en de deur, waar vroeger roeden in zaten die de vitrage op zijn plaats hielden. Een haakje bevestigen? Niet nodig.
Ik maak mijn veters los. Gotver… Veter in de knoop. Veter stroopt op.
Meer licht. Leesbril op. Schoen op salontafel – moet wel – kwaad worden helpt niet, vloeken ook niet, maar lucht wel op. Veter stuk.
Jeetje Han
Dat van die elastieken ken ik; volgens mij laten ze af en toe per ongeluk een vallen, meestal hangt hun karretje ermee vol. Een veter die gaat stropen? Die uitdrukking is me onbekend.
Heel lastig die veters, zeker als ze gaan rafelen. Even boos Han en daarna weer opgelucht ademhalen toch?
@Han, jaaa, een opgestroopte veter, het toppunt van ergernis!
@Levja, Marie, Lisette en Ewald. Hartelijk dank! Stropen… opstropen is het officieel, denk ik nu.
Veter gaat opstropen is niet echt goed Nederlands, Han. Beter is. Stroopt op. 😉
Mien. Ja, daarom schreef ik in eerste instantie ook ‘stroopt’. Dank je!
@Ewald: Hier een postbode. Nee, die elastiekjes laat ik echt niet expres vallen. En die briefjes met straatnamen en huisnummers gooi ik ook niet expres met de post mee door de brievenbussen.
Han: niks heerlijker dan een veter aan stukken trekken. Lekker vaartje zit er in dit stuk.
Herkenbaar, zo’n veter. En het gemopper (en de opluchting) ook!
@Alice. leuk dat je het herkent!