Na vijf kwartier worden we gehaald. De chirurg constateert dat het redelijk gaat. Pijnklachten doet ze af als waarschijnlijke spierpijn.
Ik vraag, terwijl betreffende chirurg al wil afronden, of het ook nieuwe uitzaaiingen kunnen zijn. Ze kijkt me even aan, slaat dan haar ogen neer en zegt: ‘Ja dat kan.’
‘Kom op, waar is die kamer met scanapparatuur. MRI, CT, PET’. Het vliegt allemaal door me heen. Ik benoem dat ook.
Waarop de chirurg zegt: ‘Ja, maar gezien alle chemo’s van de afgelopen tijd, kunnen we nu toch niets doen. Stel dat het uitzaaiingen zijn, dan zie je tussen week vijf en week acht, de eerste neurologische uitvalverschijnselen. Ze kijkt me aan met een blik van: ‘Het is niet anders’.


Arjan, als deel drie op de plank ligt, wat mij betreft niet verplicht 24 uur wachten; gewoon plaatsen. Kleine, pietluttige opmerking: Ja maar gezien … een komma na ‘ja.’
Een hart diep uit mijn hart…
Ewald, dankjewel. Aangepast!
Irma, dankjewel!
Heftig en heel herkenbaar.
@Arjan: recht uit jouw hart het mijne in!