In een poging ze een geweten te schoppen en enige democratische waarden bij te brengen, bezocht ik destijds met mijn zesde klas (= groep 8 ) in Lommel een Duits militair kerkhof. Onder 20000 betonnen kruisjes rusten daar in vrede, rij aan rij, ook tussen klaprozen en twee aan twee, 40000 porties verhakkeld kanonnenvlees. Diep geraakt door het mensonwaardige dodenveld ervoeren de kinderen de gevolgen van fascisme. Anderhalf uur voerden ze ontdaan en sereen enkele opdrachten uit.
Daarna haalde hun in toom gehouden energie het van ingehouden emoties: spelen, lopen, roepen, tieren.
Domweg beval ik de groep schijnheilig lijkbiddergedrag.
Lucia, de conservator, wees me terecht terecht: “Laat die kinderen toch spelen. De jongens die hier liggen hebben niet lang genoeg kunnen spelen.”
o_verschreef, ’terecht terecht’ vind ik heel mooi gezegd!
Laatste zin erg mooi. Maar ook keuze voor ‘Domweg’. Mooi! Van mij een hartje
Indrukwekkend… schakelen we niet allemaal eenvoudig weer over op het leven van alledag?
O: zo leert iedereen iets van de gelegenheid. Mooi verhaal, goede woordkeuzes.
Opmerking: moet “haalde” niet “won” zijn? Of is dit streektaal?
@ O_verchreef; bijzonder verhaal, mooi verteld. Wijze conservator, die jou inderdaad terecht terecht wees! Hartje erbij, zeer verdiend!
Ik val voor schijnheilig lijkbiddergedrag. Zit de wereld vol van.
Terechte terechte dank @ Ewald
@ Arjan en Irma: dank je om het stukje te lezen en te waarderen. Arjan, ja, men moet kunnen toegeven dat men “domweg” domme dingen doet, denkt of zegt.
Irma, het is misschien wel een oorzaak van veel leed dat we zo makkelijk overschakelen naar de dingen van alle dag.
@ Berdien: dank je. Haalde of won: de jongens die daar lagen haalden het niet en wonnen niet.
@ Ton: dank je. Inderdaad, wijze conservator. Jammer genoeg op pensioen. Maar is haar gegund.
@ Levja: ach, we moeten ook koppig blijven geloven dat er ook anderen zijn!!!