Schrijf mee!
« »

Communicatie, Cultuur, Maatschappij, Mensen

Kezen

12 januari 2017 | 120w | WeRo | 0 |

Met de bajes in mijn schaduw sta ik hier apehaar uit mijn broekzak te krabben om tijdens mijn eerste vrije wandeling een saffie op te steken. Mijn gabber bleek een hufter te zijn uit de laagste penoze die het jatte niet kon afleren. Zelfs een blaffer op zijn smoel kon hem niet van het gajes af brengen en leidt hem naar de temeier. Van vrouwen hield hij… van liefde zou ik hem nooit horen spreken, zijn waffel zat vol met neukerij. Altijd jeukerig! Met zijn tokus in de poep en een saffie op zijn lippen zocht hij naar wat hij kan wippen. Hij kon lullen én ouwehoeren. Die gozer zou zijn eigen moeder nog verkwanselen als de buit hem beviel.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van WeRo of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »