Half acht ’s morgens. De bel. We zijn bezig met omkleden. Ik doe open.
Het is de chauffeur die al twee keer eerder voor niets aan de deur stond.
‘De andere chauffeur komt zo,’ zeg ik.
‘Zeker weten?’
‘Ja. Strakjes. We hadden WhatsAppcontact.’
Zijn oude taxichauffeur is overgestapt naar het nieuwe vervoersbedrijf en we hebben haar telefoonnummer. Het taxibedrijf zelf hult zich in zwijgen.
Boven neemt de onrust toe.
‘Oké. Als u het zeker weet.’
De man vertrekt. Boven is er nu paniek. Ik weet het te sussen.
Een appje: Ze hebben me uit de planning gehaald.
‘Sorry,’ zeg ik tegen hem, ‘we brengen je toch zelf naar school.’
Zuchtend zegt hij: ‘Geeft niet. Ik raak er al aan gewend.’
« Tarantula’s dochter
Puppie, mummie en Poepie »
« Tarantula’s dochter Puppie, mummie en Poepie »
Communicatie, Maatschappij, Mensen, Politiek, Studie & werk
Inlevingsvermogen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Tarantula’s dochter Puppie, mummie en Poepie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Het thema ‘mummie’ is te ingewikkeld, vandaar een Bijna non-fictie verhaal. De scholen zijn weer begonnen.
@Hadeke: ik vind je bijna non-ficties altijd zo prachtig! Niks ingewikkelde aan, hoor
dit is uit het leven gegrepen, de afhankelijkheid van vervoer van mensen met een beperking