Het personeel heeft duidelijk de instructie gekregen niet met mij te praten. De poetsvrouw, die ik voor het eerst zie, kijkt me strak aan als ze mijn bed nadert en het kastje afsopt.
Als ze wegloopt, draait ze zich om. Ze zoekt nogmaals oogcontact en ik zie dat ze met haar ogen naar het kastje ‘wijst’. Uit de bovenkant van de la steekt een stukje papier. Pas als de stilte op de gang verraadt dat de verpleging koffiepauze heeft, durf ik het te pakken.
Ik vouw het briefje open en lees: ‘Niks loslaten, geen bewijs, ‘de linke’ uit coma ontwaakt.’ Het papiertje kneed ik tot een propje en slik het door. Een gevoel van opluchting en doodsangst wisselen elkaar af.
Spannend. (Geef nog even een spatie tussen linke en uit)
Mooi geschreven. Je houdt de spanning voor een vervolg er goed in vind ik
@Nancy B. Waar gaat dit heen..?
niks loslaten, geen bewijs, ‘de linke’uit coma ontwaakt zou ik tussen aanhalingstekens zetten met een hoofdletter. :”Niks loslaten, geen bewijs, ‘de linke’ uit coma ontwaakt.”
Spannend vervolg!
Tussen ‘wegloopt’ en ‘draait’ hoort nog een komma.
<3
@Levja, Miriam, Hay en Han dankjullie wel. En dan denk je eindelijk de leestekens goed te hebben, dus niet. Zelfs na een nachtje slapen en opnieuw lezen, zie ik het blijkbaar niet meer. ?
Hoi Nancy, ik zit te trillen op mijn stoel van spanning… ik ga gauw verder, maar eerst een hartje! <3