De oorlog blijft duren, zelfs al zijn de lichamen geborgen, onder zoden met kruisen op.
‘Mag ik het hebben over de waanzin van het concept van offeren, winnen en verliezen?’ Nee, dat mag blijkbaar nog altijd niet. Het is dom en ondankbaar.
Ik heb de kerkhoven bezocht. Mijn dochters begrepen niet waarom ik huilde bij graven van mensen die ik niet gekend heb.
De volgende keer zullen we de lichamen weer bergen, onder zoden met of zonder kruisen op. Misschien zullen we een andere taal spreken of een ander geloof belijden, of misschien zullen we wel ‘blij’ zijn dat we ‘Vlaams’ gebleven zijn. Zo blij dat we zullen dansen op het graf van onze grootvaders, onze vaders en onze broers.
« Het offerconcept (1)
Vijftig tinten wit »
« Het offerconcept (1) Vijftig tinten wit »
Maatschappij, Politiek
Het offerconcept (2)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Het offerconcept (1) Vijftig tinten wit »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi, Nele.
@Nele. Mooi qua inhoud en goed verteld.