Hoofdpijndrama’s, verstopte hersens en verstuikte gedachten.
Naar de dokter, die stuurt me door naar de specialist.
Ik plof neer tegenover de wat oudere vrouw en leg uit dat mijn brein zo vol zit dat het zeer doet.
Na wat heen en weer vragen komt ze tot de conclusie dat er te veel in mijn hoofd zit. Ja dat zei ik al.
“Mijn assistent dokter Heggestekl is zich aan het specialiseren in de verwijdering van onnodige denkballast. Ik stel voor dat hij u behandelt.”
Naast de operatietafel mompelt de assistent afkeurend, ingespannen vingerspitzend met pincet en opvangschaaltje.
“Ooievaar” ploink… “Uniseks” ploink… “Reactor” ploink… “Belasting” ploink… “Ontheemd” ploink… “Wapenfeit” ploink…
Maar ik ben lekker opgeruimd en schrijf in heerlijke vrijheid.
Bedankt dokter!
Misschien kan deze arts zich contractueel aan 120w verbinden. Teveel moet te veel zijn, maar misschien werkte de de narcose nog te veel.
Maar ‘weide’ mag blijven, zie ik 🙂
Marceline en Ewald: Themawoordresecties zijn heftig, maar geven wel ruimte voor nieuwe ideeën. De woorden mogen rustig zwart-wit rond blijven vliegen in groene weiden, zonder verschil tussen hij of zij, te kijk staand als een grote toren met heet spul en met een touwtje eromheen, met een ondergrond van genen die verkondigd wordt door een dobbelspel waar je voor moet betalen met slagtanden en waar je zogenaamd ziek van wordt, maar waarvoor je ook een klaaglied zou kunnen zingen zolang je niet thuis bent en op je werk met een stenen pot allerlei stoere verhalen op rijm aan het zetten bent.
Dan heb je alle woorden gehad sinds ik meeschrijf. En ik dacht dat ik er van verlost was. Helaas.
Leuk stukje, Berdien. Wanneer mindfulness en meditatie niet meer helpen!
Ploink … Ik heb ook gelijk weer inspiratie.
120 woorden vol therapie, tegen de 120 w stress