Rieks man is een stijve hark. Henk houdt van Riek en van niets anders. Heeft geen hobby’s, geen vrienden.
Hij fietst, met zijn broodtrommel op de bagagedrager, dagelijks tien kilometer naar zijn werk op de administratie van reclamebureau Gaffel & de Greef.
De snelle jongens van het bedrijf hebben in Henk een gedroomd klankbord. Na iedere brainstormsessie beschieten zij hem met hun commerciële hersenspinsels. Wanneer hij minzaam één van beide mondhoeken optrekt, weten de jongens dat ze een voltreffer in huis hebben.
Nooit zal Henk bulderen van het lachen, noch in tranen uitbarsten. Maar de kleinste twinkeling in zijn ogen staat garant voor een groot commercieel succes.
Al bieden resultaten uit het verleden, óók bij G&dG, geen garantie voor de toekomst.
Toen ik het de eerste keer las, moest ik even wennen. Bij de tweede keer vind ik het een puik stukje.
Dank voor het lezen (en opnieuw), @Levja. Mag ik vragen waaraan je moest wennen? Vind ik leerzaam om te weten.
@Alice: Wellicht las ik het de eerste keer te beschouwend. De tweede keer kreeg ik een beeld bij Henk en ook van zijn collega’s. Toen ging het stukje leven.
Een hartje Alice. Met plezier gelezen.
Wat ik hier zo ontzettend leuk aan vind is dat het gevoel voor wat al dan niet een succes gaat worden bij een saaie kantoorpik ligt en niet bij de snelle jongens, grote auto’s, maatpakken en groots en meeslepend leven.
Dan ben ik blij dat je het een tweede kans hebt gegeven @Levja ?, dank.
@Mechthilde Dank je wel! M’n opzet is geslaagd.
Meerdere keren lees ik stukjes twee, soms zelfs drie keer Alice. Hetzelfde geldt voor boeken. Vaak is de eerste indruk doorslaggevend, echter … Niet altijd.
Hoi Alice, geweldig! Wat heb ik hier van genoten en ook wel om gelachen, het is inderdaad zoals @Mechtilde het zegt over die saaie kantoorpik. Heel mooi stukje! <3
Dankjewel Ton! Ik hou van stille krachten 😉
Wat mooi, zo´n toonbeeld van ingetogen suprematie. Leuk Alice
leuk, saaie Henk als graadmeter
Dank jullie wel, José en Kees.