Ongeduldig keek de oude inbreker om zich heen in het gebouw waar schaduwen hem in de gaten leken te houden. Maar dat deerde hem niet. De schaamte voor de grote stinkende vlekken in zijn broeken zorgde ervoor dat hij zijn huis bijna niet meer verliet. Bezoek kreeg hij nooit en eigenlijk bestond hij niet meer. Wat restte hem nog dan nog eenmaal een klapper proberen te maken? Net als vroeger toen mazzel hem vergezelde op vele tochten. Opgewonden wilde hij de ladder beklimmen, verloor plots zijn evenwicht en viel keihard met zijn achterhoofd op de vloer. Toen ze hem die ochtend vonden was er niets vreemds behalve die glimlach waarmee hij zelfs heel even de voorpagina van de nieuwswebsite haalde.

Ach.. toch nog een (postuum) eerbetoon voor de schurk.
Och erm. Ik vind hem aandoenlijk. Moet aan de film ‘Ja zuster, nee zuster’ denken. Aan de opa van de inbreker, gespeeld door Frits Lambrechts. Warme herinneringen! Hartje dus voor jouw boef.