Josephine gaf Joppe een kus op zijn wang, wetende dat dit de laatste zou zijn. Al 33 jaar zorgde ze voor haar gehandicapte zoon. De zever hing steevast aan Joppes jas. Josephine liet zich mishandelen en verschoonde zijn luiers. Bovendien had ze haar carrière stopgezet. Joppes vader kon de onhebbelijkheden van imperfectie niet aan en vluchtte. Al die jaren zag de buurt toe, hoe haar zoon, Josephine afpeigerde. Ze zagen het tweetal wandelen door de straten. Dit keer vastbesloten, wandelde Josephine richting het veld, waar een vijver ligt. ‘Plons’… Grauwe lucht waait door het veld. Riet dat in de verlaten vijver ritselt, is nauwelijks zichtbaar wegens dikke mist. Bevrijd en zonder rolstoel. Over een week belt ze de politie wel.
« Ratten
Heel even »
« Ratten Heel even »
Familie, Mensen
Alle eendjes…
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Ratten Heel even »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Arme Josephine, dat het zover moest komen… in 120w weet je de gedachten/gevoelens van haar weer te geven. Dat vind ik knap!