“Au” zei Monica in zichzelf. Ze had vandaag weer allerlei nare opmerkingen over zich heen gekregen. Bij thuiskomst was ze gelukkig alleen zoals vrijwel elke dag. Ze pakte haar nagelschaartje en kraste daarmee over haar armen tot het begon te bloeden. Het deed in eerste instantie zeer, maar dat was beter dan het mentale gevoel. Haar omgeving had haar al jaren zoveel gekleineerd dat ze was gaan denken dat ze het wel moest verdienen en dus niks waard was. Haar ouders en broer waren erg lief voor haar, maar dat was gewoon omdat ze hun dochter en zusje was zo dacht ze. Het bloed druppelde langzaam uit haar arm. Hoe lang hield ze het geheim nog vol? Weer een kras.
« Herfst in het woud (Hisse 6)
Diepzeeschuimbekken »
« Herfst in het woud (Hisse 6) Diepzeeschuimbekken »
Fictie
Haar grote geheim
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Miriam Dubbeldam Druijff of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Herfst in het woud (Hisse 6) Diepzeeschuimbekken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Poeh Miriam dat is heftig. Ik heb het in mijn omgeving gezien. Iemand die zichzelf met een mes bewerkte om zo de zielenpijn niet te voelen. Ik denk dat er wat komma’s missen maar dat is ook niet mijn sterke punt.
Bedankt voor je feedback Nancy
@ Miriam; au! Je hebt dit heel mooi geschreven, maar ik heb erg te doen met HP. <3
@Ton bedankt voor je reactie. Gelukkig is het maar fictie alhoewel……
Een <3 voor het aandacht besteden aan deze problematiek.
Goed ingeleefd, Miriam.
@Nel dankjewel