Een akelige lach, een knip in de vingers, en onze wereld dwarrelde weer weg en maakte plaats voor een nieuwe.
‘Wat nu weer,’ huilde Lex, terwijl hij rondkeek over een eindeloze zandvlakte. ‘Hoe komen we hier ooit vandaan?’
‘We moeten graven,’ zei ik.
‘Graven?’
‘Ja, graven!’ zei ik, en ik begon wild armenvol zand te verplaatsen.
Lex deed mee, eerst aarzelend, maar daarna net zo fanatiek als ik.
‘Kijk daar,’ zei ik na een half uurtje, terwijl ik het zweet van mijn voorhoofd veegde. ‘Daar zit de stop!’
Samen trokken we de stop uit de bodem, en gorgelend verdween al het zand in de diepte.
Lex balde zijn vuist. ‘En nu een eind maken aan al deze ellende. Kom op!’
« De laatste monniken
Zandvlakteloper »
« De laatste monniken Zandvlakteloper »
Fictie
Graven
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« De laatste monniken Zandvlakteloper »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Goed verhaal, Gijs.
Creatieve invulling. Mooi beeld van de stop in de bodem.
Dankjewel, Nel.
Zou zo een korte film kunnen zijn. Prachtig.
hoe zand als sneeuw voor de zon kan verdwijnen