Schrijf mee!
« »

Fictie

Graven

19 december 2017 | 120w | Gijs Smit | 4 |

Een akelige lach, een knip in de vingers, en onze wereld dwarrelde weer weg en maakte plaats voor een nieuwe.
‘Wat nu weer,’ huilde Lex, terwijl hij rondkeek over een eindeloze zandvlakte. ‘Hoe komen we hier ooit vandaan?’
‘We moeten graven,’ zei ik.
‘Graven?’
‘Ja, graven!’ zei ik, en ik begon wild armenvol zand te verplaatsen.
Lex deed mee, eerst aarzelend, maar daarna net zo fanatiek als ik.
‘Kijk daar,’ zei ik na een half uurtje, terwijl ik het zweet van mijn voorhoofd veegde. ‘Daar zit de stop!’
Samen trokken we de stop uit de bodem, en gorgelend verdween al het zand in de diepte.
Lex balde zijn vuist. ‘En nu een eind maken aan al deze ellende. Kom op!’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »