“He, luie, dikzak sta eens op, ik wil ook wel even zitten en alle stoelen zijn bezet. “ Ze voelt zich bij die woorden erg verdrietig. Ze kan er toch ook niets aan doen dat ze in een rolstoel zit denkt ze bij zichzelf. “Nou kom op de pauze is al half om en ik wil zittend mijn brood opeten.” Opeens komt er een andere klasgenoot aan en die tilt van achteren haar rolstoel omhoog waardoor ze uit haar rolstoel valt en de eerste jongen er in gaat zitten en wegrijdt haar achterlatend. Ze kan geen kant op. Er is niemand die haar helpt. Na de schooldag stort ze thuis in. Snikkend zegt ze “ik wil niet meer naar die school.
« Bakkie
Bakkie, maar dan anders »
« Bakkie Bakkie, maar dan anders »
Communicatie, Fictie, Maatschappij
Gepest
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Miriam Dubbeldam Druijff of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Bakkie Bakkie, maar dan anders »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoi Miriam,
verdrietige situatie, schooljeugd zonder respect. Je hebt het mooi neergezet, daarvoor mijn complimenten en een <3
Maar kijk nog eens naar je komma's; ik denk dat dat op enkele plaatsen anders kan (hé, luie dikzak / in een rolstoel zit, denkt ze / "Nou kom op, de pauze / rolstoel omhoog, waardoor / wegrijdt, haar).
Laatste zin afsluiten met "
En ook dit soort jeugd is er. Mooi beschreven!
Bedankt voor de reacties. @Ton je hebt gelijk. Ik hoop dat ik het zo snel mogelijk aan kan passen. @Arjan helaas weliswaar versterkt min of meer uit mijn leven gegrepen.
Hoi Miriam, goed verhaal? en zo verdrietig ook. Het is misschien eng om het in de Ik-vorm te schrijven omdat het niet helemaal ‘echt’ is maar ook weer wel. Toch denk ik dat de Ik- vorm je verhaal nog sterker maakt en nog beter bij de lezer binnen komt. ❤️
“He, luie dikzak, sta eens op, ik wil ook wel even zitten en alle stoelen zijn bezet. “ Ik voel me bij die woorden erg verdrietig. Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik in een rolstoel zit, denk ik, bij mezelf. “Nou kom op, de pauze is al half om en ik wil zittend mijn brood opeten.” Opeens komt er een andere klasgenoot aan en die tilt van achteren mijn rolstoel omhoog, waardoor ik uit mijn rolstoel val en de eerste jongen er in gaat zitten en wegrijdt, me achterlatend. Ik kan geen kant op. Er is niemand die me helpt. Na de schooldag stort ik thuis in. Snikkend zeg ik “ik wil niet meer naar die school.”
Alle feedback aangepast zie reactie hierboven. Zelfs de ik-vorm geprobeerd, wat ik een erg lastige vind.
@Miriam. Sfeervol stukje!’De ik-vorm is veel beter, maar:
denk ik, bij mezelf moet zijn: denk ik bij mezelf
waardoor ik uit mijn rolstoel val… Waardoor ik eruit val. (Rolstoel was al genoemd.)
de eerste jongen er in gaat zitten. Moet zijn: erin gaat zitten.
Verder zou ik wat meer alinea’s gebruiken. Bijv. met ‘Opeens…
‘Ik wil niet meer naar school’ schrijf je met een hoofdletter. Het is een citaat. Na Ik een dubbele punt.
Ja Miriam, ik- vorm is echt beter. Knap dat je het toch doet ook al vind je het lastig.
Bedankt Han en Nancy.
Erg sterk geworden in de ik-vorm. Als het mogelijk is, het origineel aanpassen, Miriam! Dat de ik-vorm lastig kan zijn, snap ik, zeker als het gaat om een persoonlijke ervaring, maar het maakt een verhaal als dit dus veel intenser. Probeer als schrijver boven je onderwerp/thema te staan.
Bedankt voor je reactie. Helaas kan ik het nog niet aanpassen vandaar zo gedaan