De slaap nog in mijn ogen, snel naar de bushalte. Verlaten in de frisse ochtendbries. Nog vier minuten, weet ik, dan toch zo stil? Maar de display zegt nog vierendertig minuten.
Shit, natuurlijk; meivakantie, aangepaste dienst!
Jij komt erbij, nee je stond er al, ik word je nu gewaar en denk ‘typisch iemand voor een interessant gesprek.’ Ik verwacht een boeiende discussie.
Jouw app zegt ook vierendertig minuten.
Ik zeg ‘Ja, meivakantie, dus aangepaste dienstregeling. Halfuursdienst wordt heeluursdienst. Dus dat duurt nog wel even. En dan die kou! Ik ga thuis nog een bakkie doen. Ga je mee? ‘t Is niet ver.’
Je kijkt me onderzoekend aan, je glimlacht en knikt.
Pratend lopen we naar mijn huis.
Nog drieëndertig minuten.


Ik word nu wel nieuwsgierig naar die invulling van ‘maar dan anders’ Mooi geschreven!
Hoi Arjan, eerdere posts bleken niet mee te tellen voor veelschrijverschap (ipv 20 had ik er slechts 3 op mijn naam staan). Dus nu herhaling van deze en andere stukjes.
Deze is deel 2 van drieluik (1= Bakkie, 3 = Bakkie, weer anders) met zelfde uitgangssituatie, maar bij 1 en 2 andere tegenspeler en bij 3 andere HP.
@Ton, is ook een manier. Vind het wel humor! Maar voor jou misschien wel vervelend dat eerdere posts niet meetelden?
@Ton ik ben natuurlijk heel benieuwd of ze de bus uiteindelijk gehaald hebben. De eerdere stukjes niet nog gelezen. Erg balen dat je eedere stukken grotendeels niet mee tellen. Ben benieuwd naar de reden. Een hartje voor deze inzending. Dat in ieder geval.
@ Nancy; ja de bus hebben ze gehaald, maar wel een latere. Want koffie + goed gesprek doet de tijd vergeten… 😉