De ochtendzon werpt wat licht door het venster. De tralies breken de bundel in flarden. De man kijkt op als de deur wordt geopend. “Nog iets te kanen.” De cipier zet een schaal op tafel en verdwijnt. Hij heeft geen trek.
Enige tijd later opnieuw de sleutel in het slot. “Nog een half uur.” De bewaker pakt het overgebleven eten. “De mazzel”
De man loopt naar het venster. Het uitzicht kent hij goed. De uitspraak bleef lang weg. Het was toch duidelijk? Wat een lekker mokkel. Waarom stribbelde ze zo tegen?
De tijd is om. Gedwee loopt hij mee. De stoel voelt koud aan. De banden omsluiten zijn ledematen. De metalen kap is hard.
“Gegroet allem…” De stroom onderbreekt hem.
« Eerste keer
Een haarlemmerdijkie »
« Eerste keer Een haarlemmerdijkie »
Communicatie
Gegroet
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van aaddewinter of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Eerste keer Een haarlemmerdijkie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste aaddewinter, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie