Mijn lief,
Ik spreek je aan in blauw, in de hoop dat je over alle varianten blauw beschikt. Van diepblauw, babyblauw, azuurblauw tot indigo maar bovenal mijn blauw. Gespannen wacht ik op je reactie maar tot mijn grote verdriet antwoord je in een geheel andere kleur: geel. Ik schrik daarvan.
Herinneringen komen bovendrijven. Hoe vaak moest ik een andere kleur voor lief nemen, mijn eigen kleur inslikken. Tranen branden achter mijn ogen. Uiteindelijk kan ik ze niet meer tegenhouden. Ze vloeien ze rijkelijk.
Heel mijn hart in al haar kleurenpracht stel ik voor je open. Een bonte waaier van respect, liefde, hoop, verwachtingen en zinderende passie.
Dan bedenk ik plotseling dat blauw en geel samen een prachtige kleur groen oplevert.
Mooie synesthesie. En dan ook nog eens vermelding van mij favoriete kleur. Indigo. Mood indigo. Mooi stukje Mara. ?
? (Groen, zo vind ik persoonlijk, is veel mooier dan geel en blauw…)
Mooi stukje, Maria.
Groen is de kleur van de hoop, hè?!
@Mara: Een heel gevoelig stukje. Begrijpelijk ook. Daarom vind ik je titel een beetje jammer. Kijk nog even naar deze zin: “Ze vloeien ze rijkelijk.” En ik zou na de eerste zin een harde return geven.