We tellen 1944. Dan weet u het al. Geen prettige periode om over te schrijven. Zeker als u weet waar ik me bevind. In bella Italia. Waar anders. De enige verzachtende omstandigheid in dit schrijven. Want schoonheid overwint altijd de lelijkheid. Zoals de goedheid altijd zegeviert op het kwaad. Althans in onze dromen. In de werkelijkheid wil dat niet altijd lukken.
Op dit moment droom ik niet. Ik tuur over een weiland. Ik zie boeren en boerinnen met gaffels omhoog gestoken achter twee mensen aanrennen. Twee lelijke mensen. Ze zijn in paniek, dat is duidelijk. Twee moorden zijn aanstonds. Vergelding van groot leed dat de boeren en boerinnen is aangedaan. De twee dragen uniformen. En twee gaffels in hun rug.
Je stukje maakt dat sommige moorden terecht zijn.
@Mien: mooi vind ik deze, al is het een naar verhaal
Oeps, Mien, een ware lynchpartij! Heftige en begrijpelijke emoties, mooi verwoord. <3
Mooi Mien hoe je die eerste zinnen je lezers op waarde schat. Je weet mee te nemen in 120 woorden naar een andere cultuur en andere tijd, knap.
@Mien. Mooi hoeveel je zegt met zo weinig woorden!
boze boeren nemen wraak
Geschreven met Novecento in mijn achterhoofd. De geweldige film van Bertolucci.
Donald Sutherland kreeg een van de gaffels in zijn rug. Aan het eind is het fascistische koppel aan de varkens gevoerd.
Ook nog mooie rolvertolkingen van Robert de Niro en Gerard Depardieu. En wat een mooie vrouw deed eraan mee. De vrouw van Robert in de film. Burt Lancaster doet ook nog even mee.