Zaag ze er maar af, wat moet ik er nog mee!
Reuma en ik, we zijn sinds jaren ernstig in oorlog met elkaar.
Medicijnbommen, raketspuiten, doelgerichte leefstijlmanoeuvres, en ik krijg er onhoudbare pijn en functieverdwijning voor terug.
Nu kan ik m’n kont niet eens meer afvegen. Koffie door een rietje. Ze praten over rolstoel en robothulpjes.
Ik wil dit niet!
Ik blonk voordat deze rotziekte aanklopte altijd uit in middelmatige onopvallendheid, en was daar heel blij mee.
Nu ben ik zo’n gehandicapt geval apart dat elke handeling uitermate bijzonder is geworden.
Ze mogen die zogeheten extremiteiten er bij mij afzagen, handsfree en footloose yeah baby, niet dat alles dan normaal is, maar het extreme is dan tenminste niet meer zichtbaar.
@Berdien: treurig verhaal, mooi beschreven woede tegen een haperend lijf.
Hoi Berdien, je schrijft wel heel erg in extremen; dementie, sexpoppen en nu dit. In alle gevallen met hoge kwaliteit, complimenten, hoor!
Dit verhaal is heel verdrietig en treurig. Ook HP ermee omgaat, eigenlijk wrang, maar je beschrijft bijzonder mooi zijn/haar manier van coping.
Kermis. Dat is wat er over blijft. 😉
Mooi beschreven Berdien, zoals de hoofdpersoon af en toe kan voelen beter af te zijn zonder. Lekker rigoreus.
Dank je Inge.
<3 'Footloose', leuk, met dit woord breng je meteen ook wat muziek in je stukje, kan ik wel appreciëren.