Maan, brokstukken, hun dode raket.
Ze zweven rond op het laatste restje accu, met hun laatste restje zuurstof.
Vorige maand hebben ze de kapitein opgegeten toen die het niet langer trok en psychisch werd. Zo hebben ze voorkomen dat er helemaal geen hoop op redding meer zou zijn.
Om beurten zitten ze aan de zendapparatuur. Het ingesleten SOS, positie. Soms een korte beschouwing van de wereld die ze zien, de maan en de brokstukken. Het klinkt verlangend, als nostalgie zonder herinnering.
Dichterbij dit hemellichaam zullen ze niet komen.
Het leven dat daar beneden is, zullen ze niet ontmoeten.
Het is bijna zo ver. Stikkend.
Er zijn zeven zielen neergedaald op een wereld ver weg.
Het leven daar koestert ze. Ademloos.
Bijzonder verhaal, Berdien. Mooi en spannend geschreven.
@Berdien: het lijkt of ik een heel boek lees, zoveel vertel je in de 120 woorden. Enne…dat iemand psychisch wordt, lijkt me geen probleem..
Inderdaad een korte film. Knap.
Leuk verhaaltje. Maar psychisch? Dat zijn we hopelijk allemaal. Bedoel je misschien psychotisch?