‘Straks komt Rikkie en Slingertje op tv’. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen als ik zat te huilen. Ik haatte die twee!
‘Huil nou maar niet, volgende week komt je vader je weer halen.’
Ik huilde om meer dan alleen mijn vader; het was dat gevoel in mijn buik.
‘Wat heb je getekend, wie zijn dat?’
‘Ik op het strand en jij en papa voor ons huisje.’
‘Heb je nu weer pannenkoeken gegeten bij je vader? Lieg niet, er zit stroop op je nieuwe bloesje.’
‘Een kind van gescheiden ouders,’ werd er gefluisterd als ik iets deed wat andere kinderen precies hetzelfde deden.’
Het zou mij nooit gebeuren…
Een naar gevoel in mijn buik als hij haar komt halen.
Mooi en herkenbaar.
Nog een fijne dag toegewenst (zonder buikpijn:))
@Marijcke. Dank je! Jij ook een fijne dag. Het is fictie, hoor. Gelukkig zelf niet meegemaakt.
Het gevoel van een slappe chimpansee. Ik ken dat. ?
In de aap gelogeerd zijn. ?
Gelukkig is alles fictie. Volgens Plato.
@Mien. Een wijs man, Plato.
Nu ik in de reactie lees dat het fictie is vind ik het verhaal nog beter. Knap?
@Nancy B. Dank je wel!
Daar zijn de geleerden het nog lang niet over eens. Laat staan het gepeupel (lees: gewone volk).
@Mien. Over het meeste niet!
Dan zijn we het eens, goh. ?
Mooi Han, sterk einde.
@Inge. Hartelijk dank!
Wat mooi geschreven, voelbaar…
@Irma. Dank je wel.