Het voelde of hij al die jaren vaker de in- dan de uitgang had genomen.
Met één druk op de knop miljoenen verdienen. Twenty-four seven.
Risico was theorie. Thuis… een plek om te slapen, te douchen en een schoon overhemd aan te trekken. Dagkoers werd ramkoers.
Ramkoers werd ‘daaag koers’!
Een keuze, hij heeft een keuze. De knop naar de begane grond of naar het dak.
Op het randje vindt hij zijn emotie en schreeuwt haar naam.
Hij loopt door Central Park, ziet de zwervers en de gedenkstenen met liefdevolle teksten. Dow Jones kent geen liefde. Het huis waar hij woont heet thuis. Hij komt er altijd te laat.
Een donker huis, een briefje op tafel, bloed in de badkamer.
Don Henley/Eagles – New York Minute https://www.youtube.com/watch?v=djQPlVbkS6I
Een hartje voor deze Han. Zeer indrukwekkend.
@Mechtilde. Dank je hartelijk. Ik hoop dat je naar het nummer hebt geluisterd van de Eagles.
Heel indringend. Stukje en tekst van het nummer.
@Levja. Dank je wel!
Dit is zo’n intens stukje. In weinig woorden een grote ingreep in iemands leven.
Hoe je ook TE te laat kunt zijn… Ik voel de pijn.
@Levja, @Odilia. Hartelijk dank voor jullie leuke reacties.
Wat een mooi poëtisch stukje. Met veel plezier gelezen!
@Hekate. Wat leuk om te horen. Dank je wel!
sterk stuk Han, met onheilspellend einde