Schrijf mee!
« »

Fictie, Maatschappij, Mensen

Een ambtsketen en nummer 14

21 september 2017 | 120w | Han Maas | 3 |

‘Het is goed. Dat is het altijd al geweest. Ook aan reservetijd komt een einde.
Bloedafnames en opgevangen fluimen geven geen inzicht in genezing. Slechts een bevestiging van wat iedereen al weet. Ik ook.’
‘Ze houden van je. Allemaal.’
‘Ja, nu wel. En het is heus goedbedoeld. Maar ergens irriteert het me toch ook. Zelfs mijn eigen uitspraken. Machteloosheid en bitterheid dwingen mij te denken wat ik nooit heb gedacht.
En toch is het goed zo. Ik houd van jou meer dan van mijn stad. Maar dat is logisch. Wrang, ‘maar dat is logisch,’ zei ook een ander van wie de stad hield. Ook voor hem hebben ze geapplaudisseerd. Hij had dezelfde ziekte. Ik heb een ambtsketen, hij nummer 14.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »