Sanne…
Gedachteloos nam hij de stenen op, overwoog haar, terwijl twee gelijken knarsend schuurden in de palm van zijn linkerhand.
De rechter doorliep tekst. Voerde in tijd terug naar dat niet gezochte moment. De dag waarop haar sprankelende verschijning hem tien jaar jonger had gemaakt.
Hoe had ze het ook alweer geschreven? “Yahtzee kent minder zessen… Bel je?”
Dobbelstenen… Al kantelend zag hij ze vallen. Beiden raakten, scheerden langs die spitsroedenvormige tafelrand.
Moest hij zich losscheuren? Abrupt opstaand, nog steeds besluiteloos tekstte hij.
“Ik ga” Tweetal woorden, koud op spiegelend scherm, deden tekort aan diepe gevoelens richting haar.
Toen was hij terug… De werkelijkheid… daarin gezin, zijn werk. Hij de dertiende in het dozijn, vond in die keus vooral zichzelf.
Ha Kees! Mooi geschreven. Ook een goede reden om binnenkort weer eens een Karmeliet te proeven.
doen we!
Mooi mysterieus.
@Keesleeuw, ik voel de tekst meer dan dat ik het echt helemaal snap. Smaakt naar meer!
Mooi die vergelijking van het in dubio staan m.b.t. van een spel doorgetrokken naar de werkelijkheid van alledag.
Woorden worden zo overschat. (En tegelijk onderschat.) Hoe vindt hij zichzelf als hij de dertiende in een dozijn is?
Mooi de tegenstrijdigheid weergegeven.
reactie: De dertiende in het dozijn valt buiten het tweetal dobbelstenen maar kiest 1 van beide zessen uit.