Vroeger droomde ik. Vroeger durfde ik te dromen. Ik droomde van werelden, ver weg van hier maar o zo mooi. Ze waren kleurrijk, geurrijk en vol verhalen. Midden in de nacht ging ik eropuit. Ik wist de weg zonder deze te weten. Alsof het in het geheugen van mijn spieren lag. Mijn ogen gingen dicht zodra het pikdonker was en mijn voeten begonnen te lopen. Zij wisten de weg, ik niet. Iedere keer brachten ze me ergens anders maar tegelijkertijd op dezelfde plek. Ik droomde maar was toch wakker.
Helaas, toen ik ouder begon te worden, begonnen deze dromen af te nemen. Ik kon niet meer terugkeren. Deze herinnering aan mijn jongensdroom is het enige dat ik nu nog heb.

Koester de droom of dromen toch maar. Graag je stukje gelezen.
Mooi
Je raakt mij.