Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij, Mensen

Dood in ivoor

10 februari 2017 | 120w | o_verschreef  | 11 |

Klien schuilde al jaren in een ivoren vingerhoed. Haar woonst verzinnebeeldde haar: timide, schaamachtig, nederig. Een Kleine Rudolf van porselein, al prezen de weinige vrienden haar de hemel in.

Kyros bivakkeerde even lang in een ivoren toren, pal naast Klien. De monumentale woning stond voor verhevenheid, afzondering, poeha. Vrienden om Kyros met de voetjes op de grond te zetten ontbraken.

Op de grens van beider percelen verhief zich sinds mensenheugenis een weelderige appelboom. Elke herfst droeg hij een overvloedige oogst, elk najaar verschrompelde de massa appels tot niets.

Toen verspreidde een onmenselijke hongersnood ellende over het land. De kerkhoven raakten overbemand.

Alleen die ene appelboom volhardde in overvloed, Klien en Kyros in ivoor.

Ze rusten ook in eeuwigheid naast elkaar.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van o_verschreef of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

16 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »