Na een ritje op de grote weg, door de polder en het stadscentrum hebben we een goede indruk van de rij-eigenschappen van deze jonge occasion.
Schadevrij, weinig kilometers, geblindeerde ramen, goed in de lak en mooi op zijn bandjes.
Nu nog de laatste test.
Ik stuur de parkeergarage in en parkeer op de bovenste etage.
We schuiven onze stoelen naar de achterste positie.
Terug bij de dealer.
De verkoper kijkt ons verwachtingsvol aan.
Na een blik op de rode knieën die onder de rok van mijn lief uitsteken zeg ik;
‘We nemen hem voor vijfhonderd euro minder en met andere matten in plaats van die kokosmatten voorin.’
Hij kijkt eerst bedenkelijk, zegt dan glimlachend ‘Verkocht!’
We schudden elkaar de hand.
Hij is leuk! Vraag me wel af wat voor een auto het was. Kokosmatten is toch wel even geleden dat die in een auto lagen.
Hij is zeker leuk! Wat betreft de kokosmatten: eentje uit nostalgie?
Ton: je zou er fluweel in moeten leggen voor iemand die uit liefde kokosmatten bekniet.
@ Arjan en Marceline;
Dankjewel voor jullie reactie, fijn dat jullie dit verhaal leuk vinden!
Mijn eerste auto had ik in 1975, het was een – toen reeds – oude Simca 1000. Die had inderdaad kokosmatten. Ik herinner mij niet dat wij die toen anders dan met onze (geschoeide) voetzolen hebben beroerd.
@ Berdien; dank voor je reactie, je hebt er een interessant werkwoord bij bedacht; beknieën. Als ik jou was zou ik dat woord – na het vestigen van het auteursrecht – indienen bij de firma D. van Dale ter opneming in ons Nationale Erfgoed.
Vervolgens kun je zelf ook goud geld verdienen als fluweliseringsbedrijf. Omdat jij het bent, krijg je alvast je eerste reclameslogan van mij cadeau; ‘Fluweliseringsbedrijf Berdien, voor als de knieën van uw minnares u lief zijn.’ ;-D
Ton: Lachebekje, groot hart hiervoor