Het is jaren later. De therapie alweer jaren geleden en de depressie al lang voorbij. Heel af en toe maakt ze nog een afspraak met hem. Omdat het leven soms nieuwe uitdagingen geeft waar ze gewoon even zijn hulp bij kan gebruiken. Omdat sommige stukjes uit haar jeugd nu pas echt verwerkt kunnen worden, omdat ze soms opnieuw getriggerd zijn door ziekte en dood.
Ze is sterk geworden na al die jaren. Ze droomt niet meer dat ze zijn hand mag vasthouden. Ze drinkt nu koffie en is niet meer afhankelijk van haar therapeut. Bij het naar huis gaan zegt hij “en nu wil ik een stevige hand van je”. Ze lacht, geeft hem een hand en gaat weer verder.

@Lena, wat mooi, ik hoop dat de relatie met mijn psychiater zich ook zo mag ontwikkelen!
Ontroerend!
Lena: minder sterk vervolg vind ik. Wat is beter: getriggerd zijn/worden.
Ja, vroeg ik me ook af. Twijfelde al over getriggerd zijn/worden, maar dat was ’t 2x ‘worden’ in 2 zinnen achter elkaar.