Het is mijn laatste redmiddel tegen zelfmedelijden. Op het ritme van de trappers zeg ik tegen mezelf ‘stel je niet aan’. Als mijn hartslag richting de 170 gaat zet ik hem een tandje lichter. Ik besef dat dit niet helpt. Zo verlaat mijn lijf misschien een kilo lichter de sportschool, maar mijn hoofd niet.
De laatste paar minuten zeg ik tegen mezelf ‘het komt goed’ en ‘God is er altijd voor je’. Nog steeds voel ik me alleen, maar ik weet dat God de Vader trots is op mijn poging het anders te doen. Ik voel een grijns op mijn gezicht komen, een kleintje en ik vind mezelf dit keer niet falen als ik de ‘plank’ niet zo lang volhoud.
« Vaste voet aan de grond krijgen
Oeverloos Gezwam ontmoet Bodemloos Getreurd »
« Vaste voet aan de grond krijgen Oeverloos Gezwam ontmoet Bodemloos Getreurd »
Mensen, Sport
De sportschool
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lena of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Vaste voet aan de grond krijgen Oeverloos Gezwam ontmoet Bodemloos Getreurd »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mijn volle respect als uit de naam van God het goede wordt gezien. Beter dan het moorden uit Diens naam. Eerlijk gezegd heb ik de mens nog niet anders zien doen.
Aangrijpend hoe je de eenzaamheid neerzet, moge God je helpen in vrede