Langzamerhand krijgt de les die over nucleotiden zou gaan een andere kleur. Ik denk terug aan gisteren toen ik mijn collega tegenkwam in de gang.
Ik heb collega’s die ik onder mijn vrienden reken. Hij valt daar niet onder. Zijn kennis over mij is de laatste maand uitgebreid. Het feit dat mijn vrouw kanker heeft, is daar debet aan. Na zijn vraag hoe het met haar is, beantwoord door een “het gaat”, daarna de onvermijdelijke vraag die meestal als een soort menu voorgeschoteld wordt: “Heeft ze chemo of wordt ze bestraald? Of geopereerd?” Waarop ik aangeef dat ze eerst chemo gehad heeft en nu geopereerd gaat worden.
Dan zijn laatste vraag of dit borstbesparend is. Hij kent haar niet eens.


@Arjan. Heftig. Hoe, misschien onbedoeld, bot mensen kunnen zijn. Sterkte! <3
'Ik heb collega’s die ik onder mijn vrienden reken.' Dit is een verhaspeling van: 'Ik heb collega’s die ik tot mijn vrienden reken' en 'Onder mijn collega's heb ik vrienden.'
Als het niet zo wrang was, dan was het een prachtige serie. Helaas geen fictie.
@Han: Dankje! Ook voor de correctie. Natuurlijk heb je helemaal gelijk! Kan het alleen niet meer aanpassen denk ik.
@arjan, dank voor het delen van je zware ervaringen. Ik hoop dat het een beetje lucht geeft.
@Lisette: dat doet het zeker! Zolang ik er over schrijf is het beheersbaar denk ik. Iets met man, controle en angst vermoed ik.
Arjan zo plots een keiharde waarheid, ik lees je graag, hoop voor jou en je vrouw op betere tijden! Hart onder de riem gestoken.
Ik zag je titel het vierde deel aankondigen: ik verheugde me op het vervolg. Zoals hierboven al aangegeven, een onverwachte en bittere wending. Veel sterkte voor jouw vrouw en voor jou.
Mijn hoop voor jou dat schrijven helend werkt en voor je vrouw veel kracht.
Dank Marie, Alice en Levja!