Het grappige is dat zowel mijn leerlingen als ik weten dat huiswerkcontrole een soort van spel is. Met ongeschreven regels. Zo zal ik geen achtentwintig schriften controleren. Of werkstukken met het woord nucleotide erin voordragen.
Een andere ongeschreven regel is dat, op het moment dat het woord ‘huiswerk’ valt, aan het begin van de les, zij hun decibelproducerend vermogen niet meer gebruiken. En dit spel werkt. Meestal.
Soms gooit één van de partijen een nieuw wapen in de strijd. Of stoft een wapen af dat een tijdje niet gebruikt is. Zoals die van de al dan niet gemeende interesse in docent’s privéleven. De mate van succes van dit wapen is tegengesteld evenredig aan het aantal keren dat het gebruikt wordt.
« De familie Bouwsteen
(G)een onsje meer (3) »
« De familie Bouwsteen (G)een onsje meer (3) »
Communicatie
De ballen van mijn collega (2)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« De familie Bouwsteen (G)een onsje meer (3) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Bij het lezen voel ik me weer leerling…. De laatste zin doet beroep op mijn taal- en wiskundig vermogen. Het is een mooie!
Werk en privé gescheiden houden is een goede insteek.
Dankje Alice! Tja over dat gescheiden houden schrijf ik nog wat.
@Arjan, intrigerend, die relatie tussen werk en privé in de klas….ik ben wel voor het functioneel en gedoseerd gebruik maken van eigen ervaringen. Het maakt je kwetsbaar, maar ook menselijk. Het begin van elke relatie, ook professioneel.
Mooie slotzin