Gisteren postte ik een gedichtje. Over liefde. De rafels en de randen. Vervolgens vliegt mijn inbox vol met verontruste vragen. Of het wel goed met me gaat.
Deze week was gevuld met van alles over liefde. Mooie momenten. Kwestie van zien.
Maar ook sprak ik een goede vriend die in scheiding ligt. Het lukt niet meer. Daarnaast een jonge homo die op het punt staat uit de kast te komen. Hoorde zijn twijfel over dit al dan niet te kunnen en willen. Naast de onzekerheid over de reacties.
Tussen deze twee mensen in nog wat verhalen over lief en leed. Mij trof dat ‘leed’ een beetje. Het meeste leed begon met liefde. Vandaar mijn schrijfsel.
Met mij gaat het fantastisch!


Mooi Arjan. Ja, liefde heeft veel kanten en aan sommige kanten kun je je bezeren.
@Levja. Dat zijn ook weer vaak de mooiste kanten.
@Arjan: Juist omdat het echt is, denk ik.
Mooi, Arjan, hoe je zoveel aansnijdt in 120 woorden.
Het leven in alle facetten.
En fijne slotzin. 🙂
En omdat iets dichtbij moet komen om je er aan te kunnen bezeren Levja.
Ha Nel, dankje! En zolang je een week terug kunt brengen tot 120woorden, dan valt het nog wel mee toch (-;
Belangrijk zo’n luisterend oor,Arjan. Autobiografie kent meerdere lagen 😉
Ha Kees! Eens. Kom ik steeds meer achter.