De enorme fluim raakt me vol in mijn gezicht. Gelukkig landt het grootste deel van de klodder op mijn bril, vanwaar hij langzaam naar beneden zakt. Ik wil vloeken, maar ril bij het idee dat de slijmerige viezigheid dan mijn mond in loopt. Uit mijn jaszak diep ik een zakdoek op. Ik wrijf mijn gezicht schoon en poets mijn bril. Als ik weer kan zien, is de viespeuk op zijn gemak weggeslenterd. Eikel.
“Dat heb je met die nieuwe zuidelijke types,” zegt de vrouw naast me. “Sinds ze die hebben binnengelaten, kun je hier niet eens meer veilig op de bus wachten.” Zwijgend kijken we door het hek van het hertenkamp, naar de lama die weer tussen zijn makkers staat.
« Goor
Rachel »
« Goor Rachel »
Column, Cultuur, Maatschappij, Mensen
Bij de bushalte
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Odilia of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Goor Rachel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Odilia: je had me op het verkeerde been gezet, ik dacht aan andere immigranten! Leuk dus
@lisette: leuk, opzet geslaagd ?
@Odilia. Leuke plot.
Dankjewel, Han. Ik hou wel van een twist 🙂