De zandvlakte midden in de stad is de perfecte plek. Ze trekt de klompen uit haar rugzak en zet ze naast elkaar op het zand. Zelf leunt ze tegen een muur en wacht.
Bert is al weken niet meer langs gekomen, maar heeft wel zijn klompen bij haar laten staan. Waarom? Even glimlacht ze. Een stadsmens op klompen! Wat een mafkees.
Niemand van de vele voorbijgangers ziet iets bijzonders. Of toch? Een fietser remt en stapt af. Hij richt een camera op de klompen en klikt. Ze kijkt hem na als hij verder fietst. Als het meezit, zal de foto op het internet verschijnen en zal Bert hem hopelijk zien. Hij zal zijn klompen herkennen en dan begrijpt hij alles.
Geïnspireerd door deze foto: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10211525367082521&set=pcb.10211525392203149&type=3&theater
Geen telegram maar instagram. Leuk!
Dank je, Mien!
Erg leuk Marlies?
Mooi verhaaltje, Marlies!
@nancy, @FrankE bedankt!
Mijn vader zweerde bij klompen. Je stukje brengt herinneringen op.
Wat leuk, Levja
Mooi romantisch verhaaltje, fijn om te lezen!
Dank je!