‘Je bent een goede vader, Bert…’
‘Ik voel een “maar” aankomen.’
‘Bertje is oud genoeg om alleen naar school te gaan, Bert.’
‘Ja, maar dat kruispunt is gevaarlijk. Weet je hoeveel ongelukken daar gebeuren?’
‘Je kunt waarschuwen, meer niet. Geef het over. Laat het los. Blijf je niet afzetten op een glibberige bodem: praat! Als het niet met mij is, dan met…’
‘Ik heb genoeg gepraat. Je hoofd is geen harde schijf die je kunt formatteren. Kom, Blacky, we gaan wandelen.
Degenen die een goed leven hebben weten dat, Blacky. Degenen die dat niet weten hebben geen goed leven.
Jij hebt dat wel, Blacky; instinct is misschien beter dan verstand. Maakt jou niet uit, een glibberige bodem: zoek je bal!’
Een intrigerende wending
Levja bedankt!
@Han, dit verhaal moet verder worden verteld!
Han: boeiend die flitsen uit het leven van.
@Lisette. Ik denk erover na. Dank je!
@Berdien. Hartelijk dank!
Waar gaat dat heen? Steeds ze je ons op het verkeerde been!
@Ewald. Dat weet Bert(je) zelf ook niet.
Han, ik val dit verhaal binnen zonder de voorafgaande delen te hebben gelezen. Zoals het nu op me overkomt, laat het traumstische verleden van de hp zijn sporen na in het heden. Maar misschien heb ik het helemaal mis.
Een hartje onder de riem voor Bertje.
@Nel. Dat klopt helemaal, maar de context wordt duidelijk door de hele serie. Dank je voor het hartje, maar dat is niet doorgekomen.
Nel, nu wel!
Weer verder met Bert en Bertje!
@Marie. Dank voor je reactie!