Hij legde zijn hand op haar schouder. Een paar maanden geleden was ze nog ineengekrompen bij zijn aanraking. Hij had het gemerkt en had vlug een zogezegd stofje van haar bloes geplukt. Ze kon niet anders zeggen dan dat hij onmetelijk geduldig was geweest.
Het leven had haar wantrouwig tegenover mannen gemaakt. Hugo had beetje voor beetje haar vertrouwen gewonnen. Maar samenwonen? Dat was een stap te ver.
“Kom, Lisa, laten wij nog een mooie, oude dag hebben samen.”
Ze keek naar zijn ogen, blauw en liefdevol. Naar zijn grijze stoppeltjesbaard. Het zou een uitkomst zijn. Ze zou niet meer alleen in haar te grote huis zitten kniezen.
Voorzichtig schoof ze zijn hand van haar schouder. Ze durfde het niet.
« Evenwicht
Indianenjaar »
« Evenwicht Indianenjaar »
Communicatie
Angst
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marijcke Cauwe of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
10 reacties
Reageren
« Evenwicht Indianenjaar »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Marijcke: ach, wat triest en wat mooi beschreven!
Angstaanjagend goed geschreven. Angst is dodend. En toch denk ik met mijn simpele geest nog steeds dat liefde hoger aangeschreven staat.
Dag Levja, dank voor je bezoekje en het hartje. Je hebt gelijk, liefde kan alle angst overwinnen, maar niet iedereen is even dapper. :))
@Marijcke Cauwe. Mooi! Vooral hoe je eindigt.
Dank je wel Arjan, dat je het stukje “angst” mooi viçndt. :))
Mooi geschreven, Marijcke, hoe angst je leven kan bepalen.
Dank je Nyceway voor je mooi commentaar. :))
Hoi Marijcke, bijzonder mooi! Eens met de eerdere reacties! <3
Dag Ton, leuk je hier te ontmoeten. :)) Dank voor het compliment. Nog een fijne dag.
Marijcke zo mooi breng je verlammende angst onder woorden, waardoor je je dingen gaat ontzeggen, die wellicht heel mooi zijn. Hartje voor jou!