In een stoet mensen maakt ieder individu hetzelfde geluid op het kiezelpad, zoals bij een hoorspel.
Maar iedereen hoort een andere stem.
Het geluid draagt ver over de tot nu toe door lampions verlichte stilte.
Bij kaarslicht lees ik het gedicht dat is uitgereikt. Een overdaad aan gevoel verdooft me en maakt mij gevoelloos koud.
De graven van mijn ouders zijn geruimd, ik heb hier niets meer te zoeken: Allerzielen -2.0; hooguit een herinnering aan een dierbare herinnering.
Ik stop mijn groet in het papieren bootje dat al nat is voordat het de vijver raakt. Het drijft wat stuurloos rond en zinkt even later naar de zandbodem.
De solide granieten douchebak waarin mijn speelgoedbootje ooit voer is er niet meer.
« Over de doden….
Commitment »
« Over de doden…. Commitment »
Communicatie, Familie, Fictie, Liefde, Mensen
Allerzielen -2.0
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Over de doden…. Commitment »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han: wat mooi, vooral de omschrijving van “een herinnering aan een dierbare herinnering”!
@Lisette. Dank je hartelijk!
Rare gewoonte, dat ruimen van die graven. Ik vraag me regelmatig af hoe dat gaat evolueren…
@Nele. Het is gewoon business.
Vinden van dat wat is geweest. Mooi beschreven Han. Het beeld van de zinkende boot, de niet meer aanwezige granieten douchebak vind ik sterk.
@keesleeuw. Hartelijk dank!
@Han: de homo economicus regeert. ?
@Nele. Haha, dank je!
mooie relativering door laatste zin