In het café hier aan de oude haven.
Waar uren eerder schippers en hun maten
over voetbal en vrouwen praatten.
Zit ik nu alleen, bij het raam te wachten.
Te wachten, op Tom.
De wandklok slaat de middernacht.
En geeuwt daarna eens extra hard.
De jukebox laat een luide boer.
De kapstok vloekt tegen de houten vloer.
En de keukendeur, die lacht zich krom …
om een hete mop van de magnetron.
Schuiner dan het blad van het tafeltje waar ik aan zit.
Waar ik zit te wachten op Tom.
De tap die houdt het ook niet droog.
En de glazen hier, midden op de toog.
Verschralen hun inhoud door hun gebloos.
En ik wacht, nog steeds op mijn held Tom.
Ik hoop erg dat Tom nog komt… leuk geschreven, H2O! <3
Ben nu ook benieuwd naar Tom!
Ik ook! En naar die hete mop van de magnetron ;-).
@H2OWritez, wat een kostelijk gedichtje. Ik vind dat je speelt met taal, zoals het tafelblad schuiner dan de mop en de glazen die verschralen. Een verdiend hartje. 🙂
Dank voor de hartjes allemaal.
Tom is nog steeds niet gevonden. Terwijl hij toch echt zei dat hij langs zou komen. Mochten jullie een verdwaalde Tom tegenkomen, zeg dan dat ik nog steeds op hem wacht. Overdag op het terras onder de boom, ’s avonds binnen. Delen is lief 🙂
Oh ja. Hij heet Waits van zijn achternaam. Makkelijk te onthouden met dat wachten toch?
Zou Tom Waits daar die hese stem van hebben? Van het roepen, ik ben hier!!!!
Tja, hij praat wel heel hees, dus misschien verstond ik hem wel verkeerd. Voor het zelfde geld zit hij wel in een andere ‘diner’ op mij te wachten en ondertussen te kaarten met de pooltafel en Jack Daniels te drinken met de piano. Alhoewel ik dat laatste onwaarschijnlijk acht. Hij drinkt niet. Tom bedoel ik. Over de piano durf ik geen uitspraken te doen.
Erg leuk gevonden allemaal. Nighthawks at the Diner en The piano has been drinking. Genieten vind ik dit. So: Clap hands
Mooi. En triest. Wachten op iemand die niet komt is niet leuk.