Het whiteboard was al voor driekwart volgeschreven met afwisselend rode en blauwe woorden. Van Klaveren begon een menselijke kaak te tekenen en voorzag daarbij elk gebitsonderdeel van de Latijnse naam. Zijn sonore stemgeluid werkte meditatief. Sandra kwam los van de lesstof en zweefde verder op haar eigen gedachten. Het gebit deed haar aan Luuks stralende lach denken. Hoe moest het nu verder? Het was over, voorbij. Haar hoofd wist het. Haar hart bleef hardnekkig ontkennen en in haar buik bleven die ellendige vlinders rondfladderen.
Ze schrok op van een por in haar zij. Door de schok stootte zij haar mobiel van tafel en bukte snel om haar levenslijn op te rapen. “Occlusie, mevrouw Geebergen! Wat kunt u ons daarover vertellen?”


En, Alice? Hield Sandra haar kaken stevig op elkaar geklemd?
@AliceHuiberts, goed geschreven. En origineel.
[en zweefde verder op haar eigen gedachten.] Waarom eigen gedachten? Meneer Klaver had toch eerder geen gedachten?
PS:Ik houd van je titel. Hartje.
Leuk Alice, herkenbaar, dat wegdromen…
Haar mond viel eerder open van verbazing, Ewald!
Inderdaad Mili, ik was dubbelop bezig… ‘haar gedachten’ was genoeg geweest.
Alice, wellicht een idee voor een vervolg, hoe Sandra zich ijzersterk (of juist helemaal niet) herpakt.
Ja hè, Irma. Ik was laatst met m’n dochter mee naar een open dag op een nieuwe school: zat ik zelfs daar weg te dromen….
@Ewald, goed idee! Een nieuwe uitdaging voor mij.
@Alice: Lucky Luc laat zijn tanden soms haarscherp achter, hè? Vaak nog geen eendagsvlinder ook.
Ik had gereageerd, maar niet op de goede knop gedrukt kennelijk.
Alsnog; wat een goed verhaal, Alice. Heel mooi opgebouwd en het themawoord goed geïntegreerd in verhaal.
Mooi, die scène van het wegdromen.
Mijn hartje was wel doorgekomen.
Dank voor jullie mooie woorden, Levja en Nel!
Bij tweede keer lezen vind ik je stukje nog mooier. Ik kan me helemaal inleven in de hp.
Ook dit verhaaltje is herkenbaar. Occlusie maakt nogal wat los vandaag.
Inderdaad @Sanne, en wie had dat voor afgelopen maandag kunnen denken!
Wat een leuk verhaaltje.
Dat wegdromen tijdens de les! Het gebeurt me nog steeds bij vergaderingen.
Kan soms heel genant zijn!
Dankje Lousjekoesje.
En ach @Katie, niets menselijks is ons vreemd, toch ??