Met haar blik op de leraar gericht en haar gedachten bij zijn vraag (occlúsie?!) griste ze haar telefoon van de grijze linoleumvloer. In haar ooghoek zag ze het scherm oplichten en Luuk keek haar stralend aan. Sandra’s focus lag volledig op haar telefoon en haar hart maakte een sprongetje. Bijna tegelijkertijd verjoeg haar verstand de vlinders.
“Eikel!”, mompelde ze net iets te hard.
“Pardon?”, bulderde Van Klaveren.
“O nee, niet u meneer! Sorry. Ik bedoelde … Nou ja …”
“Ik vroeg je naar occlusie. Sandra.”
“Ja, is dat niet dat, dat als je iemand voor het eerst zoent en het, eh, past allemaal lekker zeg maar, dat je dan zegt dat de kaken van beide personen een occlusie hebben? Of zoiets?”
“Bijna.”
Heerlijk, heerlijk
Komt er nog een deel 3, Alice? Ik hoop het!
Origineel bedacht en je wordt goed meegenomen in het verhaal.
Grappig!
Leuk en origineel vervolg, Alice.
<3
Bedankt allemaal