Schrijf mee!
« »

Familie, Fictie, Liefde

Verstoppertje

22 januari 2016 | 120w | Hadeke | 8 |

Langzaam tel ik tot tweehonderd. Precies zoals hij het me had gevraagd. Maar dit keer houd ik mijn ogen open. Ik zie mezelf tegenover me. Ouder, met meer rimpels. Over zijn schouder kijk ik de straat op. De straat die ik vanuit mijn jeugd ken. De hoek waarachter hij onvindbaar bleek.
Ik sta in de deuropening van mijn ouderlijk huis, dat nu mijn eigen huis is. Mama is dood.

‘Tel maar langzaam tot tweehonderd jongen.’
Ik hoorde zijn voetstappen. Hij liep snel, het was geen hollen. Links de straat uit.
Toen ik op zoek ging, was hij onvindbaar. Eenentwintig jaar lang.

Ik steek mijn hand uit en tik hem op zijn bovenarm.
‘Buut papa.’
Daarna beginnen we samen te huilen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »