Het was mijn favoriete manier om onze werkzaamheden uit te leggen: “Wij zijn eigenlijk als het cement tussen alle losse onderdelen.”
Een brede school, zo heette het gebouw waar we met ons allen introkken.
In beleidstaal bleek het een multifunctionele accommodatie te worden genoemd.
Wij als welzijnswerkers werden eraan toegevoegd om de verbindingen te maken tussen het gebouw en de wijk, in de wijk zelf, en tussen de bewoners in het pand zelf.
Dat laatste viel nog niet mee.
We waren heus wel wat gewend, over hoe je behoeftes kunt ontdekken en invullen, over zelfredzaamheid bevorderen, en over verschillende culturen verbinden.
Maar de lijm waarmee instellingen zich vastplakken aan hun autonomie-zetel is supersterk.
Helaas kan daar geen metselaar tegen op
Op een mooie manier maatschappijkritisch Lisette.
In één woord: sterk!
Triest eigenlijk wel. Ook een beetje een verzuchting, op het einde lijk je je erbij neer te leggen (noodgedwongen).
@Ewald, dank je!
@Inge, het klopt, eerst werden we ingelijfd bij een grotere instelling, die niet zoveel ervaring had met welzijnswerk binnen brede scholen. En daarna liep mijn tijdelijke contract af, en was er geen ruimte voor een vaste aanstelling.
Mooi om te zien hoe je ‘120ers’ steeds krachtiger en to the point worden.
@Hadeke, dank! Je voelt wel als mijn leermeester hierin hoor, en ooit wees jij me weg naar deze site! Hartstikke bedankt dus
Vooral veel meters maken, zo doe ik het ook. En nog beter: Plezier houden in het schrijven!
Leuk ook dat je -om het thema te blijven- bent blijven plakken hier. 🙂
@Hadeke, dat doe ik zeker. Dit is mijn wekelijkse training, en verder maak ik geregeld langere verhaaltjes over personen die een rol spelen in mijn leven. Die worden dus wel langer dan 120 woorden.
Eilandjescultuur heet zoiets.
Mooi weergegeven!
Gr. +<3,
Chris
@Chris, ja klopt, en dat wordt dan verpakt als multifunctionele samenwerking, interorganisationeel bezig zijn, etc….