Schrijf mee!
« »

Fictie, Maatschappij

Uitgelikt

8 augustus 2016 | 120w | Hadeke | 7 |

Door het schommelen ben ik in slaap gesukkeld. Het plotselinge en heftige schudden heeft me gewekt.
Twintig jaar. Eindeloos veel tijd om na te denken. Nu het slotakkoord.
Het is warm en benauwd. Ik houd mijn adem onder controle.
Mijn werk op de ziekenboeg heeft me veel geleerd. Over leven en vooral doodgaan.
De stemmen klinken gedempt. Het zijn er niet veel. Ik hoor niemand huilen. Niemand die hem mist. Niemand die mij mist. Straks zullen ze hem vinden. Ik had op een tussenstop gerekend.
Voorzichtig duw ik tegen het hout. Het geeft niet mee. Ik duw harder en harder.
Terwijl ik doffe klappen op het deksel hoor, zie ik door een kier de kluiten aarde langs me heen vallen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »