Door het schommelen ben ik in slaap gesukkeld. Het plotselinge en heftige schudden heeft me gewekt.
Twintig jaar. Eindeloos veel tijd om na te denken. Nu het slotakkoord.
Het is warm en benauwd. Ik houd mijn adem onder controle.
Mijn werk op de ziekenboeg heeft me veel geleerd. Over leven en vooral doodgaan.
De stemmen klinken gedempt. Het zijn er niet veel. Ik hoor niemand huilen. Niemand die hem mist. Niemand die mij mist. Straks zullen ze hem vinden. Ik had op een tussenstop gerekend.
Voorzichtig duw ik tegen het hout. Het geeft niet mee. Ik duw harder en harder.
Terwijl ik doffe klappen op het deksel hoor, zie ik door een kier de kluiten aarde langs me heen vallen.


@Hadeke, heb je ooit het Gouden Ei van Tim Krabbe gelezen? Levend begraven woeden, mijn ergste nachtmerrie
Het doet me denken aan een film waarin iemand eveneens levend begraven werd. Hij krijgt contact met de buitenwereld via een telefoon die bijna leeg is… heel spannend en het lijkt me vreselijk.
brrrrrrrrrrr
Geheel ‘off topic’, maar omdat ik het nergens anders kwijt kan, maar hier: Kijk even op het schrijversforum welke goede zet Frank richting nieuwe schrijvers heeft ontwikkeld.
Sowieso goed om af en toe het forum te bezoeken en mee te denken hoe deze site nóg verder verbeterd kan worden. 🙂
Gelukkig dit stukje niet voor het slapen gaan gelezen. Lees ik het nu goed dat het om twee personen gaat?
En goed dat je wijst op het forum. Ik vergeet dat ook te gemakkelijk.
@Levja De titel is een ‘flauwe’ woordgrap. Denk daar maar over na. 🙂
@Hadeke: ik krijg een vaag vermoeden …
@Hadeke, ik ben er even diagonaal doorheen gegaan. Dank. Weer iets wijzer.
een naargeestig beeld.