Mijn oma wil nog heel graag een keer de zee zien. En niet zo maar de eerste de beste zee, nee een zee ver weg. Eentje die niet te voet, te fiets of per auto te halen is. Het liefst wil ze met het vliegtuig weg, of de boot, voor het geval ze het vliegtuig mist. Geen cruise want die stinken te veel en zijn zeer milieuonvriendeliijk. Een zeppelin ook liever niet, want die doet haar aan de Lindenberg denken, en dan brandt de oorlog weer los. Niet doen. Niet voor oma. We besluiten voor oma een toepasselijke locatie te kiezen. Op gehoor, want lezen kan ze sowies niet meer. Haar oor valt op Taaipee. Waarom willen we geeneens weten.

Wat het ook moge(n) zijn, ik kan zelden mijn lach inhouden bij je stukjes.
Vraagje: zijn je vingers door de warmte uitgezet? Kijk even naar sowies.
Sinds mijn oma tandeloos is geworden, slikt ze alles in. Waaronder o’s. Maar ehhh … het is niet onopgemerkt gebleven. Runs in the family. Dank voor de attendering. Hoe dan ook.
Grote glimlach hier.
“Haar oor valt op Taipee”
Hartje voor oma