Van een afstand bekeek ik mijn huis dat volledig was ingenomen door het mierenvolk.
De dominantie op de bodem had zich inmiddels uitgebreid naar hogere regionen.
Mijn altijd zo smetteloze vitrage hing in flarden en de weefdraden fungeerden als touwladder voor duizenden mierenpootjes. De planten in de vensterbank veranderden in een bewegende zwarte massa en liepen gewoon de potten uit. Hier en daar ontstonden scheuren in de muren omdat het zand onder de fundering verdween.
Het werd tijd om in te grijpen. Hier hielp geen lokdoos, spray of mierenpoeder tegen. Even overwoog ik een miereneter, maar vertrouwde niet op nog meer beesten in mijn huis. In het tuinhuisje vond ik een Cobra van oud en nieuw. Dat moest afdoende zijn.

Het begint op een horrorfilm te lijken. Laat je nog weten hoe het afgelopen is?
Met een grote knal Ewald. 🙂
Leuk Katie, maar geen deel 3 want ik krijg er jeuk van! Hartje!
Nu begrijp ik het einde pas ☺ Wist niet dat Cobra vuurwerk was. Ik vond je einde al zo mysterieus. Dus boem: weg huis, weg mieren.
Leuk vervolg! ?
@ Ewald, een Cobra is zwaar vuurwerk. De mieren zijn weg, het huis ook…
@ Han, deel 3 zit er niet meer in.
@ Martina, dank je wel
Als het vuur ’t werk maar doet. Erg leuke stukjes.
@Katie, jammer ben toch benieuwd hoe de overgebleven mieren wraak nemen
Zuster Kate,
Eerlijk gezegd vond ik de eerste beter.
Toch een hartje.