Niet vaak, maar als het gebeurt is het heftig: een invasie van gedachten.
Soms, na het werk. Is het de rust? Wat als ze niet sinds hun zestiende bij elkaar waren gebleven…?
Er is weer zo’n moment. Hij kijkt tv, maar ziet haar en d’r mooie haar; een paar plukjes grijs, wat zou het. Een paar rimpels, nee dat is het ook niet. Wat dan wel? Tuurlijk, hij houdt van haar, maar toch… Het is honger noch dorst en toch iets missen. Maar als je het antwoord niet weet, hoef je jezelf ook geen vragen te stellen.
‘Ouwe piekeraar, niet doen. Krijg je lelijke rimpels van. Geen lachrimpels zoals ik. Kus voor jou!’
Gelukkig kan ze geen gedachten lezen. Toch?
« Superorganisme deel 2
Hondenleven II »
« Superorganisme deel 2 Hondenleven II »
Column, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij
Geen antwoord geen vraag
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Superorganisme deel 2 Hondenleven II »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mijn antwoord: dat kan ze wel.
Jij hebt ook alles door!
Broeder Maas,
Doordat bij mij de informatieverwerking te wensen over laat, is dat hoofd van mij dagelijks een gedachtenbom.
Dagelijks tien minuten mediteren helpt goed. Mijn vrouw krijgt zo meer overzicht….
VmetdeVork, hartelijk dank voor je reactie. Mediteren dan maar!
Maak er een spannend weekend van. Goed voor jouw en haar <3
Dank je, Levja, jij ook!
Merci @Han En dat jouw slaat dus op jouw hartje, hè ….
Levja, dat had ik al begrepen. Het is overigens niet autobiografisch hoor.
Het grote geheim van (w) elke schrijver (mannelijk of vrouweljk) @Han.