“Slagerij J. van der Ven” (Het Dorp-Wim Sonneveld), heb ik in mijn hoofd.
Een “dorp” in een rustige wijk. “De huizen zijn niet meer van deze tijd,” volgens de gemeente. Sloop volgt ondanks protest van de bewoners.
Op de hoek slagerij Gebr. Mulder.
‘Nee, ik geef je toch een ander stukje biefstuk. De leverworst is net gemaakt, even laten opstijven in de koelkast.’
‘Doe ik, Jaap,’ lieg ik. Ik weet dat ik thuis me niet kan beheersen: zachte leverworst die naar lever smaakt en niet naar meel. Heerlijk!
Hoge grauwe dure flatgebouwen. Ik ben nu aangewezen op de supermarkt met taaie biefstuk en “stuiterworst”. Ik heb een verhaal, maar wat is uiteindelijk het verhaal van Mulder en de buurtbewoners geworden…?
Steden verliezen het en dorpen ook. Laten we die botte bijl nu echt zijn werk doen?
@Levja. Vaak worden keuzes helaas voor je gemaakt.
Je stukje geeft mooi aan dat het vooral voor oudere mensen soms moeilijk is om met alle veranderingen om te gaan waar ze noodgedwongen aan worden blootgesteld. Nieuwer is helaas niet altijd beter.
@Nyceway. Dank je. Net wat je zegt. En vooral vanwege geldelijk gewin worden huizen gesloopt. Mensen die daar woonden kunnen terug voor een huur die ze niet kunnen betalen.
Ook ik vind zeker veel dingen een teloorgang @Han
Triest, maar wel mooi geschreven Han. Je hebt het nostalgische van ‘Het Dorp’ fijntjes verweven in dit stukje.
@Irma. Hartelijk dank!