Al zou mijn pen duizenden lieflijke woorden fluisteren
of miljoenen woorden schallen over diepblauwe wateren
als jij mij niet aanraakt met zachte vingers
als jij je tanden niet zet in mijn gewillige vlees
kan ik alleen nog maar zwijgen
Al zou ik je schilderen in tinten van koraalrood tot smaragdgroen
je laten zwemmen in azuurblauwe zeeën
als jij mijn oog niet verblindt met jouw stralende aanwezigheid
als jij mijn vingers niet streelt met jouw zachte handen
zal mijn inkt snel opdrogen
Al zou je zo tastbaar zijn in mijn dromen
dat ik je zachte haren en je gelaat zou kunnen strelen
en bij het ontwaken mijn pen zou pakken
om jou te omvatten
als jij zwijgt
zwijgt mijn pen
voorgoed
Een bewerking tot 120 woorden van een gedicht dat ik schreef op SchrijvenOnline #103 naar aanleiding van:
“Zoals je praat,
met je tanden in mijn mond
en je oren om mijn tong
zal geen pen ooit praten”
Remco Campert
Mooi!
@Nel: heel mooi en lief geschreven. Maar ik geloof je niet. Die pen van jouw blijft schrijven, dat is zeker. 🙂
Nog bij lange alsjeblieft niet zwijgen @Nel. Mooi ingehaakt op de onverbeterlijke Remco Campert.
<3 geven lukt me nu even niet, maar in overdrachtelijke zin absoluut.
Dank je, Fenne.
Nele, in overdrachtelijke zin heeft de hp 🙂 een muze, inspiratiebron nodig om te kunnen schrijven.
Levja, hartelijk dank voor je fijne reactie.
mooi liefdesgedicht Nel.
Heel mooi, Nel.
Wat mooi!
Dank, José, Ewald en Lousjekoesje!